ค้นหาคำศัพท์แบบเร่งด่วน


 

  • ความหมายของคำว่า ' รุกข–, รุกข์ '

    รุกข–, รุกข์  หมายถึง [รุกขะ–, รุก] น. ต้นไม้. (ป.; ส. วฺฤกฺษ).

advertisement

 

คำที่ใกล้เคียงกัน

  • รุกขชาติ

    น. ต้นไม้, หมู่ไม้.

  • รุกขเทวดา

    น. เทวดาที่สิงสถิตอยู่ตามต้นไม้.

  • รุกขมูล

    น. โคนต้นไม้, เรียกพระที่ถือธุดงค์อยู่โคนไม้ว่า พระรุกขมูล.

  • รุกขมูลิกธุดงค์

    [–มูลิกะ–] น. ธุดงค์อย่าง ๑ ใน ๑๓ อย่าง ที่ภิกษุจะต้องสมาทานว่าจะอยู่โคนต้นไม้เป็นประจํา. (ป. รุกฺขมูลิกธูตงฺค).

  • รุกขกะ

    [–ขะกะ] น. ต้นไม้เล็ก. (ป.).

  • รุกขา

    (กลอน) น. ต้นไม้.

  • รุกรุย

    [รุกฺ–] ว. รุงรัง, กระจุยกระจาย, ไม่น่าดู, เช่น บ้านช่องรุกรุย เสื้อผ้ารุกรุย;ตํ่าช้า เช่น คนรุกรุย.

 


พจนานุกรมไทย-ไทย ออนไลน์

จุดประสงค์ของเว็บ เพื่อสนับสนุนการใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องตามความหมายของแต่ละคำ ขอบคุณข้อมูลจาก พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒